De New York marathon, een ware ervaring

4 enthousiaste loopvrienden die samen besloten om na het lopen van de marathon van Berlijn in 2007 een extra dimensie te geven aan hun volgende challenge : de New York Marathon 2008. 

“Finishing a marathon is a state of mind that says anything is possible !” 
John Hanc, The Essential Runner

Want zulk een diepe inspanning vergen van je lichaam dat is niet voor iedereen weggelegd….

Dit ondervonden we nog maar eens aan den lijve toen we op 2 november 2008 over de finish liepen in New York. Een ongelooflijke ervaring, grensoverschrijdend en een waar groepsgebeuren want dit beleef en doorsta je samen met 39000 anderen! Een mengeling van verschillende mensen, uit alle culturen met eenzelfde ambitie : over die meet geraken!

De Newyorker marathon loop je niet gewoon, die onderga je. Als je het onderweg moeilijk krijgt, dan slepen de 3 miljoen toeschouwers je er doorheen.
Hoe snel of langzaam je ook loopt, hoe goed of slecht je er ook uitziet, de kreet die iedere loper minstens eenmaal te horen krijgt en die onvermijdelijk met deze marathon verbonden is : You are looking good! Daar krijg je koude rillingen van. Je waant je als het ware op een andere planeet.

Het parcours gaat door 5 wijken van de wereldstad. Vanaf de start in Staten Island loopt het de eerste mijl omhoog de Verrazano Bridge op. Vervolgens een paar mijl omlaag door Brooklyn. Op 4th Avenue een tijd rechtdoor richting Williamsburg Savingsbank Tower, Brooklyns hoogste wolkenkrabber. Bij de 11 mile loopt het over de Willamsburg Bridge en de Pulaski Bridge, om in Queens tenslotte de Queensboro Bridge over te lopen richting Manhattan. Rond de 20 mile passeren we de Willis Avenue Bridge, de vierde brug van het parcours. De Bronx wordt verlaten via de Madison Avenue Bridge. Tenslotte gaat het over 5th Avenue richting Central Park. Die laatste loodjes wegen zwaar, heel zwaar, immer hellend…
Op 4 km van de finish loopt Hilde ineens naast me… Ik ingetogen afziend om toch nog iets sneller vooruit te geraken zonder succes. “Kom, samen over de finish”, roept ze. “Ga er voor, kreun ik, ik kan niet meer, ik geraak er niet”. Zo bezig met mezelf, publiek is slechts een wazige donkere sliert voor mij, ik zie Hilde vooruit lopen en verder verdwijnen tussen de andere lopers, high-fivend alsof het niks is, mooi maar niet meer voor mij. Het bord met 400 m blijft me bij, nog zo ver, ik haal het nooit… het beetje energie dat mij nog rest eruit geperst. En eindelijk over die finish. Een mythisch, onwezenlijk moment…Een confrontatie met mijn eigen lijf meegemaakt. Ook verrijkend!

En Rudy die liep alsof het een fluitje van een cent was, gezwind over de eindmeet, zijn derde en beste, zoals beloofd voor zijn vijftigste de Newyorker marathon!

Nadine Marcelis